Omdat mensen met RLS of de ziekte van Parkinson reageren op dopamine-agonisten en beide aandoeningen geassocieerd zijn met PLM's, rijst de vraag of de twee aandoeningen gerelateerd zijn.
3 Bovendien suggereert functionele beeldvorming bescheiden overeenkomsten, zoals verminderd dopaminerg functioneren in het striatum.
Er is geopperd dat RLS zich zou kunnen ontwikkelen tot de ziekte van Parkinson. Een studie onder 79 patiënten met zowel de ziekte van Parkinson als RLS laat echter zien dat deze relatie er waarschijnlijk niet is.
3 Uit deze studie blijkt dat:
- De symptomen van de ziekte van Parkinson voorafgingen aan de RLS-symptomen.
- Deze patiënten ouder waren bij het begin van de RLS-symptomen.
- Het minder waarschijnlijk was dat zij RLS in de familie hadden.
- Zij lagere ferritinespiegels hadden dan mensen die alleen RLS hebben.
Daarom is RLS bij de ziekte van Parkinson mogelijk een teken van ijzerdeficiëntie en zouden bij de twee aandoeningen aparte dopaminerge systemen betrokken kunnen zijn.
Het belangrijkste verschil tussen de pathofysiologie van de twee aandoeningen is dat de ziekte van Parkinson een neurodegeneratieve ziekte is, d.w.z. dat sprake is van celdisfunctie gevolgd door afsterven van dopamine synthetiserende cellen. Bij RLS is er sprake van afwijkingen in de dopaminerge functie, zonder afsterving van cellen.
